Türk solu ben kendimi bildim bileli "Değişim ve YENİLEŞME" iddialarını gündeme getirir. Ama hiçbir şey değişmeden yoluna devam eder. Tıpkı geçtiğimiz günlerde yapılan YENİ Parti kurultay sonuçları gibi. Bu kurultayda da her ağzını açan değişim demiş, yenileşme demiş ama baktığımızda köklü bir zihniyet dönüşümü olmamış; yalnızca isimler değişmiştir.
Halbuki değişim ve yenileşme kavramları o kadar önemli, o kadar etkili ki bir partinin iktidar olmasını ya da siyaset sahnesinden silinip gitmesini hayata geçirebilir.
Evet... "Değişim, yenileşme" dediler, kurultay yaptılar; fakat ortaya çıkan tablo tam bir hayal kırıklığı. Önce tüzük değişikliğiyle 80 kişilik Parti Meclisi'ni 150'ye, kurultay günü ise "talepler yoğun" gerekçesiyle tam 160 kişiye çıkardılar. Yetmedi, seçimi "blok liste" ile yaptılar. Hangi delege, hangi kriterle, neye göre seçildiğini bile anlamadan önüne konulan 160 kişilik listeyi onayladı. Sayıyı iki katına çıkarıp blok listeyle kadro dağıtınca bunun adı "yenileşme" değil, olsa olsa eski yapının tahkim edilmesi oluyor.
Zira, merkez sol siyasetin son 50 yıldır yaptığı hiçbir kurultayda bu değişim gerçekleştirilemedi. Değişim ve yenileşme... Öyle bir değişim olmalıydı ki bütün kültürel-sosyolojik öğeler ve geleneksel değerler sistemi, yepyeni bir kulvarda toplumsal dönüşüme öncülük edebilmeliydi.
Sol bir parti Türkiye'nin temel sosyolojik-kültürel konularında bugüne kadar etkili olamadı. Bizler değişim derken; "toplum-devlet" ilişkisi, "toplum-birey" ilişkisi, "toplum ve yeni değerler" iddiası gibi sosyal demokrasinin çoktan halletmesi gereken bu sosyolojik-kültürel yapıyı kastediyoruz; ne var ki parti kendi içinde bu yapıyı bir türlü dönüştüremedi. Örneğin Anadolu İslamı... Yüzyıllardır bu topraklarda emeği, paylaşımı, haksızlığa direnişi ve dayanışmayı barındıran o tarihsel birikimle doğru bir bağ kurabilseydi; bugün siyasal İslam'ın tekeline bırakılan değerleri, evrensel adalet ve eşitlik ilkeleriyle harmanlayarak yeni konjonktürde topluma müthiş bir yenilik ve heyecan getirebilirdi. Yani yoksullaştırılan halkın kültürel kodlarını gericiliğin insafına terk etmek yerine, onları sınıfsal adalet ve özgürlük mücadelesiyle buluşturup hegemonya kurabilirdi.
Kimi arkadaşlarımız "ön seçim olursa sosyal demokrasi iktidara gelir, olmazsa gelemez" şeklinde görüş bildiriyorlar. Ben hiç katılmıyorum. Sosyal demokrasinin ihtiyacı sadece mekanik bir ön seçim yapmak değil; tam tersine ideolojik-politik ve demokratik değerler toplamına cevap verecek, gerçekten yeni bir söylemi ortaya koyup bunu cesaretle savunmaktır. Dogmatik kalıpları ve dokunulmaz ilan edilen tabuları devre dışı bırakıp, akılcı ve seküler-demokratik kültürü yaygınlaştırdığınız zaman iktidara yaklaşıyorsunuz demektir.
Ancak biliyorum ki önümüzdeki günlerde bunların hiçbiri olmayacak. Yine afişler basılacak, meydanlarda mitingler yapılacak ama sonuç değişmeyecek.
Oysa Türkiye'nin içinden geçtiği bu tarihi süreçte; hukukun, çoğulculuğun, laikliğin ve halkçı kazanımların böylesine aşındırıldığı bir iklimde, ülkenin gerçek bir nefese ve sarsıcı bir demokratik atılıma ihtiyacı var.
Beklerdim ki son kurultay, sadece parti içi dengelerin korunduğu bir kadro düzenlemesi değil; Türkiye'nin makûs talihini değiştirecek böylesi bir aydınlanmaya, kültürel ve sosyal bir yenileşme hamlesine vesile olsun... Nerede o günler...
© 2026 Tüm Hakları Saklıdır. Dorasoft Yazılım tarafından hazırlanmıştır.